|
Dünyayı Sarsan On Gün'ün onuncu sayfasından |
|
|
Pazartesi, 26 Şubat 2007 |
 "William English Walling, bu konuda şöyle yazar:
'Rus işçilerinin çoğu okuma ve yazma bilir. Ülkenin yıllardan beri içinde bulunduğu en üst düzeydeki kargaşalık ortamı, aralarındaki en yetenekli kişileri başlarına getirmek gibi bir avantaj sağlamış ve, kendilerinin de devrimci olduğu kültürlü sınıfın büyük bir kısmı da ideallerindeki Rus siyasal ve sosyal canlanmasını onlara aşılamışlardır.'
Birçok yazar, devrimin son aşamasının, Bolşevik saldırılarının acımasızlığına karşı toplumdaki uygar unsurların bir savunma kavgasından başka bir şey olmadığını öne sürerek, Sovyet Hükümeti'ne karşı olan tutumlarını haklı çıkarmaya çalışmışlardır. Gerçekte, varlıklı sınıfları oluşturan bu unsurlar, kitlelerin devrimci örgütlenme güçlerinin büyüdüğünü görerek her ne pahasına olursa olsun onları yok etmeye ve devrime bir set çekmeye çalışmışlardır. İsteklerine erişebilmek için umutsuz bir takım oyunlara başvurmuşlar, Kerenski'yi devirmek, Sovyetleri yok etmek için ulaşımı bozmuşlar, içte kargaşalıklar çıkarmışlar, fabrika komitelerini kısıtlamak için onları kapatmışlar, yakacak ve hammaddeleri ortadan kaldırmışlar, ordu komitelerinin hakkından gelmek için ölüm cezasını yeniden uygulamaya koymuşlar ve askeri bir bozgunu kışkırtmaya çalışmışlardır."
Özellikle, 12 Eylül Faşizmi ile birlikte ortaya çıkan, yazar ve çiziktirdiklerini düşündükçe; Amerikalı gazeteci-yazar John Reed ve "Dünyayı Sarsan On Gün"ün ne denli önemli olduğu, kendiliğinden ortaya çıkıyor...
Bir yanda, kapitalizmi kutsayan; Orhan Pamuk, Ahmet Altan, Latife Tekin, İnci Aral, Adalet Ağaoğlu, Kaan Arslanoğlu... ve onları vaftiz eden, başta Fethi Naci olmak üzere; Semih Gümüş, Sadık Aslankara gibi kapitalist eleştirmen papazlar... Diğer yanda, John Reed ve süreğenleri...
Beni, bizi ve yayınlarımızı düzeysizleştirmek için savaşım veren; Burak Caney gibi sanal kişiler, aslında "Dünyayı Sarsan On Gün"ün depreminden korkan zavallılar...
Genelde yayıncılık, özelde tiyatro yayıncılığı yapan kişilerin, "yayıncılığı magazinelleştirme" istekleri, halktan yana mücadele veren insanların gücünden korkmalarından kaynaklanıyor...
Yayıncılık, ne denli düzeysizleşir ve magazinel boyuta indirgenirse, insanların okuma ve algılama eşiği sığlaşacağından, "Dünyayı Sarsan On Gün" gibi yapıtları okuma gereksinimi duymayacaklarını sanan kapitalist çiziktiriciler, güneşin balçıkla sıvanamayacağını, er geç öğrenecekler...
|
Günebakan 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
