|
Salı, 07 Şubat 2006 |
 Kim düşünmüşse, nasıl düşünmüşse tam kentin göbeğine onun büstünü yerleştirmişlerdi. Yazın kavurucu sıcağında yanıyor, kışın karda üşüyordu. Kara kalabalıkların hücum ettiği semtte yalnızlıktan canı sıkılıyordu. Gerçek anlamda onunla ilgilenen hiç kimse yoktu. Yazın kavurucu sıcağı, kışın dondurucu soğuğu denli acı veriyordu ilgisizlik ona…
Bir ülkenin kurtuluşunun resmi şairiydi. Her ne denli tartışmalı da olsa bu resmiliği, şairliği pek tartışma götürmezdi. Bir çiçekle yaz gelmeyeceği gibi bir şairle de yetinemezdi ülke. Toplumun tüm kesimine seslenecek bir duyarlılığı olmasa da ortak paydanın altında sayılmazdı…
“Korkma” diye başlayan hiddeti, daha küçücükken insanların beynine bir çivi gibi çakılıyordu. Sık yapılan askeri darbelerde, işkenceye uğrayan insanlara zorla söylettirilen milli şiirin yazarı, bu yapılan zulüm için sorumlu tutulamazdı. Ancak, her nedense işkencede devrimcilere bu şiiri söyletmek zorunda hissediyordu kendilerini askerler…
Hiçbir zaman işkenceye uğramayanların ortak kararıyla, kentin önemli semtinin göbeğine dikilen bu büst, her nedense bana hüzün veriyor…
Her sabah gördüğümde işkence izlerimi anımsadığım bu büst, üzülmekle üzülmemek arasında ince sızımın bir hesaplaşması…
Adeta yaşar gibi bir yüze sahip bu büst, öyle sanıyorum ki bir gün yerinden kımıldayıp soracak: “beni niye buraya tutsak ettiniz, bırakın yeni şiirler yazmak için deniz kıyısına gideyim”…
|
Deneme 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
