|
Salı, 21 Şubat 2006 |
 Yüzü her zaman tuzlu olan adam, sabahları deniz kıyısında gezinti yapmadan edemezdi. Hiçbir balığın adını bilmiyor ve öğrenmek istemiyordu. Her sabah kaç adım attığını saymıyordu. Kimlerle karşılaştığını, biraz önce gördüğü köpeğin cinsini, gözüne batarcasına uçuşan kuşların renklerini… hiç merak etmiyordu. Hayattan kopmuş bir hali vardı. İşin tuhafı, bu durumundan hiçbir zaman yakınmıyordu…
Ne zaman doğduğunu ve nerede bulunduğunu bile unutmak istiyordu. Kendine değgin sorulardan nefret ediyor, kimseyle konuşmak istemiyordu. Hiç kimse bu durumdan hoşnut değildi. Kendisine bunu söyleme cesaretine sahip olamayan insanlar, birbirlerine anlatmanın ötesine gidemiyorlardı…
Bu adamın, bu yaşantısının nedenini saptamak olanaksızdı. İşin ilginç yanı, adam hiç de dertli bir görüntü çizmiyordu…
Adamın tek işi deniz kıyısında dolaşmak ve gözlerini uzağa dikip, zaman zaman dalıp gitmekti. Başka hiçbir eylemi yoktu. Ne türden yaklaşımda bulunulursa bulunulsun, iletişim kurabilme şansına eren kimse olmamıştı…
Güneş, deniz ve iyot kokusuyla yaşayan adam, insanlığın ilk oluşumundan bu yana dayatılan her türden öğretiye uzak, kendi kendine yetebilen bir varlıktı…
Sigara içmez, türkü söylemez, tapınağa gitmez, konuşmaz, oturmaz… sürekli yürürdü. Tüm duyu organları denize yönelmiş, sanki bir balık gibi tuzlu dünyasının içinde yaşar giderdi…
Günlerden bir gün…
Günlerden bir gün, hiçbir şey olmadı…
Günlerden bir gün, hiçbir şey olmadı ve adam hep aynı yaşadı…
|
Öykü 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
