|
Şiire en uzak kişi Savaş Ay |
|
|
Perşembe, 09 Mart 2006 |
 Onlarca yıl önce, sahne hayatının göbeğindeyken, yolumuzun çakıştığı insanlardan biri de Şükran Ay’dı. İçinde bulunduğumuz ruh hali nedeniyle, zaten plaklardaki sesinden mest olduğumuz Şükran abla, aynı mekanlarda sahne aldığımızdan bize biraz daha yakın gelen sesiyle “müşteri” için söylerken, biz de bedavadan yararlanıyorduk. Belleğim beni yanıltmıyorsa, “Hacı Murat” denilen Murat 124 marka arabayı kullanan şişman erkek yoldaşıyla birlikte gelir ve hızla programını yapar giderdi. Eğlence dünyasının bir öznesi olmasına karşın, hiç de eğlenceye kendini kaptırmaz, hep “çocuğunun ekmeği” için savaşım verirdi…
Hala saygıyla, sevgiyle anımsıyorum Şükran ablayı…
İşte bu görkemli ve “ekmek kavgası” militanı ablamızın Savaş Ay diye bir oğlu var. Her çocuk ebeveyne benzeyecek diye bir kural yok. Ancak, burjuvazinin çanak yalayıcısı pozlarında süslenen ve her konuya maydanoz olan Savaş Ay, ilk tanıdığımdan bu yana hep acı vermiştir bana. Görüntüsüyle…
Görüntüden başka bir “beceri” sahibi olmayan, imgeleme uzak ve bıçkın delikanlı pozlarıyla entelektüel oluşuma değil, mafya oluşumuna “görsel efekt” yapan Savaş Ay, zaman zaman diline doladığı Nazım Hikmet dizelerinin içine eder…
Adam konuşacağına sussa, daha çok işlevsel olacak. Adam şiir okuma yerine, şiir okumasa daha az yazınsal katliamda bulunacak. Adam sokağa çıkacağına, evde otursa toplumsal kirlenme daha az olacak…
İnsanları, birçok konuda iki ana kategoriye göre düzenleme huyumdan vazgeçemiyorum. Savaş Ay da şiire uzaklık-yakınlık anlamında kategorize edildiğinde, en uzak insan olarak dağarcığımda yer ediyor…
|
Portre 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
