|
Cuma, 23 Haziran 2006 |
|
Adam eline silahı aldı. Duvardaydı. İçinde mermi vardı. Her an hazırdı. Öldürmeye programlanmış silah ve öldürmeye yemin etmiş adam bir bütün olmuştu. Adam tetiği çekti ve genç kızı öldürdü…
Ülkenin tüm gazeteleri üçüncü sayfalarına malzeme buldukları için çok seviniyorlardı. Televizyonlar bir leş daha düştüğü için kucaklarına son derecede hoşnuttu…
“Evet sayın okurlar…” ve “Evet sayın seyirciler…”
Oh be!.. Bugün de bir cinayet işlenmişti. Daha sabahın körüydü. Kim bilir ne cinayetlere gebe bir gündü?..
Özne ve nesne hiç önemli değildi. Biri, bir silahla, birini…
Durumu öyküleştirmenin, hamasi söylemlerle bezemenin hiçbir kıymeti yoktu. Her gün yinelenen kanıksanmış bir durumla karşılaşmıştık. Karşılaşıyorduk. Karşılaşacaktık…
Din eksenli bir gazetenin başı kapalı, söylemi açık bir kadın yazarı, hem de sinemadan sorumlu devlet yazarı pozlarında olduğundan, büyük açılımlı yorumlar yapıyordu bozuk Türkçe’siyle…
Dine ve dini değerlere sahip olunursa namus sorunu kendiliğinden ortadan kalkarmış. Hatta böyle bir durum hiçbir zaman oluşmazmış…
Ahu Tuğba, Banu Aklan, Küçük Emrah… gibi hıyar sanatçıların yansıladıkları sinema filmlerinin içeriklerinin geride kaldığını, şimdi film zamanı değil, ölüm zamanı olduğunu vurgulamaya çalışan kadın yazarımız, konforlu köşesinden vaazlarını tane tane sözcükleriyle sürdürüyor…
İnsanlar aç. İnsanlar her şeye aç. İnsanlar sevişmeye aç. İnsanlar sevişiyor. Kız, kadın oluyor. Kadın hamile kalıyor. Duvardan silah iniyor. Tetik çekiliyor. İnsanlar öldürülüyor. Namustan dem vuruluyor. Dinden, imandan bahsediliyor. Gazetelerin üçüncü sayfaları sermayelerine seviniyor. Televizyonlar bok çukurlarına çektikleri insanların acılarıyla izlenirliliklerini artırıyor. Kadın yazar yazıyor. Yarı resmi gazeteyi herkes satın alıyor. Hiç kimse okumuyor. Üzerinde yeşil biber, kırmızı domates ve beyaz peynir yeniyor. Gazete renklerini yitiriyor. İnsanlar sevişiyor. Çocuklar doğuyor ve aç kalıyor…
|
Deneme 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
