|
Cuma, 23 Haziran 2006 |
|
Dilimize renk katan söylemlerden biri de (herkes gider Mersin’e, sen gidersin tersine) adlı deyimdir. Ne anlama geldiğini bir türlü anlayamadığım ve anlamak için çaba harcamadığım bu söylem, bazen derdimi anlatmak için başvurduğum bir söz öbeği…
Bizim yavuz şairimiz Hilmi Yavuz ahir ömründe ülkemizin topraklarını karış karış gezdiği için, şimdi de Mersin’e gitme düşüncesini yaşama geçirmiş…
Çok kıvrak bir siyasal düzlemde dans eden yavuz şair, kim yada hangi yapı iktidara gelirse onun kayığının küreğini çekiyor. Birdenbire çıkıveren, kültür mantarından bile hızla hayatiyet bulan gerici AKP iktidarını hazırlayan anlayışın kayığında bulunma kararında olan Fettullahçı yavuz şair, Mersin’de amatör ve ne olduğu belli olmayan “sanatçı”ların kıyaklarıyla kendini pazarlamayı sürdürüyor…
Yavuz şairin durumu bir konuyu daha yeniden gündeme getiriyor: salt estetik düzlemde işler yapan şairler, halkın yanında görev alamazlar. Halkın yanında görev almanın birçok koşulu var. Bunların başında gelen (de) halkın istemlerini iktidara taşıyabilecek düşünsel ve siyasal donanıma sahip olmaktır…
Yavuz şair ve tüm yavuz şairler, kendi küçük dünyalarını besleyecek “tikel iktidar” olgusunun dışında herhangi bir iktidar peşinde değiller. Olamazlar. Dolayısıyla halkın bu yavuz şairleri desteklememesi son derecede doğaldır…
|
Sevi Şiir Dergisi 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
