|
Cuma, 11 Ağustos 2006 |
|
Evimle işyerim arasındaki kısa yolda görme olasılığım olan Sırrı Öztürk’e rastladığımda seviniyorum. Çok kısa süren ayaküstü konuşmalardan yararlanıyor, keyif alıyorum…
Üç çeyrek asırlık ömrünü göstermeyen duruşu ve siyasal konularda ödün vermeyen tavrı, bana büyük bir direnç veriyor…
Sorun Yayınları ile özdeşleşen yaşamı, 15-16 Haziran eylemliliğiyle birlikte anılan devinimi, sessizliğinin gerisinde duran hıncı… insana mutluluk aşılıyor…
Özel yaşamı hakkında pek bilgi sahibi değilim. Daha yerinde bir deyişle özel yaşam-iş yaşamı gibi bir ayrıma gitmeyen Öztürk, her an devrimci duyarlılık içerisinde yaşamaya çalışan bir sosyalist…
Marks, Engels, Lenin… gibi devrim önderlerinin ruhuna fatiha okunduğu bir süreçte, hiçbir zaman ikirciklenme yaşamayan Öztürk, yayınevinin her santimetre karesine sindirdiği önderlerin kavgasını hayatına katık ediyor…
Yetmiş yaşına dek pasaport verilmeyen Öztürk, bu yaştan sonra (ilk kez) uçağa bindi ve (yine ilk kez) yurtdışına çıkıp, (ilk kez) televizyonda “derdini” anlatabilme olanağı buldu…
Avni Memedoğlu adlı sosyalist ressamın kardeşi olan Sırrı Öztürk, “rahmetli” olan bu zatın sorumluluğunu da sırtlanarak insanlara anlatmaya çalışıyor…
Aile boyu devrimci olan Öztürkler, salt siyasal boyutta kavganın neferi olmayıp, sanatsal ve kültürel anlamda da duruş sergilediler. Benim kurduğum ve resmi faşizmin mühürleriyle tutsak edilen Bulunmaz Kültür Merkezi’ne de büyük katkılarda bulundu Öztürk. Sosyalizm lafının dışlandığı ve (sözde) solcular tarafından da yadsındığı bir süreçte, “etnik devrimcilik” yapanların tersine kültür merkezimizin sosyalist rotasını şaşırmaması için katkıda bulunan ender insanlardan biriydi…
Sosyalizmin her niyete yenen bir muz olmadığını, küçük dünyalara tutsak edilebilecek hediye eşyası muamelesi görmemesi, dök içini rahatla anlayışının parametresi olmaması… için büyük savaşım veren Öztürk, gerçekten bu dünya için ömrünü kavgaya yatıran ender insanlardan biri…
Faşist iktidarların görmek istediği “Ortak Vatan” ve “Demokratik Cumhuriyet” gibi soyut kavramlarla değil, somut devrimci önderlerin yapıtlarıyla kavgaya giren Öztürk, bu yaşına dek pasaport verilmeyerek, T.C’nin çizdiği sınırlara tutsak edilmek istendi. Ruhi Su gibi hasta olması ve erken gitmesi için çaba harcandı. O direndi. Tutsaklığı simgesel olsa da aşmasını bildi. Sesini bir yerlere duyurabildi…
Tek ve hür olabilmenin özgünlüğünün yanı sıra, bir orman gibi kardeşçesine yaşayan Öztürk’ün oluşturduğu Kolektif’in Nazım Hikmet gibi ozanların özlemlerine yanıt verdiğini görmemiz yüreğimize su serpiyor…
Tüm kısıtlamalara karşın varlığını sürdüren Bulunmaz Kültür Merkezi bünyesinde “müfredat” bağlamında yer vermeye çalıştığımız Öztürk ve Sorun Kolektifi dünyayı algılamamıza büyük katkılarda bulunuyor…
|
Portre 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
