|
Salı, 12 Eylül 2006 |
|
Koca bir gövdesi vardı. Beyaz bir rengi. Hafif kurşuni renklerle süslenmiş bir beyaz renk, fark edilmesini sağlıyordu. Boğuk sesiyle diğerlerinden ayrı bir duruş sergileyen kuş, yorgunluğun tüm göstergelerini taşıyordu…
Durgundu. Durgunluğu seviyordu. Hızlı ve keskin hareketleri sevmiyordu. Durgunluğun tanımlanmasına en önemli etki eden bir simge görünümündeydi…
Bir deniz kuşuydu. Büyük göllerde de rastlandığı oluyordu…
Bir yontu gibi gagaya sahip olan bu kuş, genellikle balık yiyerek yaşamını sürdürüyordu…
O gün yine öyle oldu. Denizin üstünde devriye gezerken, bir balığın adeta dans ettiğini gördü ve hiç de hızlı olmayan bir dalışla denize yöneldi. Tam balığı yakalayacakken, birden gözleri kamaştı. Sanki güneş gözlerine konmuştu…
Telaşlanmadan, ne olduğunu anlamaya çalıştı. Durdu. Denizin kımıltısına kendini bıraktı. Karnının altında çalkalanan deniz, bir beşik gibi sallıyordu kuşu. Düşlere daldı. Denize ilk açıldığı güne gitti düşü. İlk kanat çırptığı anı anımsadı ardından. Annesinin sesiyle ilk bağırışı aklına düştü…
Denizin yüzeyini yalayan kımıltılara binen günışığını gözlemledi. Yolunu şaşıran bir köpekbalığının camsı gözlerine takıldı gözleri. Bir şey düşünemedi. Bir şey yapamadı. Hiç de ortamı olmamasına karşın, sığ sulara yaklaşan köpekbalığını ayrımsayamadı. Tanımlayamadı. Durdu ve şaşkınlığını gizleme gereksinimi duymadı…
Köpekbalığı ağzını açtı. Esnedi. Düşündü. Kuşu dişledi. Isırdı. Çiğnedi. Parçalara ayrılan bedenini yavaşça yemeğe koyuldu. Durgunluğu seven diğer kuşlar, çoktan köpekbalığının yanına çöreklenmeye başlamışlardı. Karnı tıka basa doyan köpekbalığı esnemesini sürdürdü. Durgunluğa o da alışmıştı…
|
Öykü 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
