|
|
|
Cırcır Böcekleri adlı grubun ardından daha profesyonel işler yapmaya başlayan Hilmi Bulunmaz ve Turan Reis, yeni bir grup oluşturdu, grup "Astronotlar" adını aldı. Aynı dönemde Hilmi Bulunmaz ve Turan Reis ile birlikte "Ateş Böcekleri", "Bal Arıları", "Kozalaklar", "Kelebekler", "Karpitler" ve "Nokta ile Virgül" de benzer çalışmalar yapıyorlardı.
Hilmi Bulunmaz'ın Astronotlar grubu ile ilgili bir yazısı:
Astronotlar’dan niye ayrıldım?..
Yetmişli yılların başı. Henüz on sekiz yaşındayım. Turan Reis ile birlikte tırnaklarımızla bir grup oluşturduk: Astronotlar…
Yine aynı yıllar içimde adını koyamadığım bir kıpırtı var. Yaptığımız, yaptığım işlerin bazıları içimdeki kıpırtıya uyum sağlamıyor. Feodal-kapitalist kırması insanları eğlendirmek pek hoşuma gitmiyor. İnsanlar, göbeklerini tutarak ve altlarına işeyerek bizleri izliyorlar. Çalıştığımız mekanlar bize büyük paralar veriyor. Eğlencenin bini bir para. Bir gencin hayal etmekte bile zorlanabileceği şeyleri, sanal alemde değil, gerçek alemde elde ediyoruz. Tek kanal televizyon bizden bahsediyor. Ülkenin her yerinde afişlerimiz asılı. Küçücük yaşlarda ünümüz bizden büyük. Para kırla… Ama içime sinmeyen bir şeyler var…
Neyse, kafamdaki sorularla, daha yirmi yaşıma gelmeden asker oluyorum. Askerliğe ilk adımımı atar atmaz “Hanya ve Konya” hemen anlaşılıyor. Henüz potinin ayağımı sıkmasına alışmadan, büyük bir dayak yiyorum. Kıçı kırık bir çavuşa, onun istediği gibi “emret komutanım” demeyi beceremediğim için. Hemen anlıyorum ki militarizmle özgürlük bir arada olamaz. Kafamdaki sorular, yediğim tokadın etkisiyle netleşiyor. Ben proleter yaşamı olan bir insan olduğumdan, sosyalizm denilen bilimsel dünya görüşünü edinmeliyim. Gizli ve kapalı bir süreç başlıyor: okumak…
Askerlikteki “tutsaklık” bitiyor. Sivil “tutsaklık” yeniden başlıyor. Bir yandan bırakmak istemediğim işçilik, bir yandan süren sahne hayatı. Yada viski ve lahmacun kokan köylü burjuvaların hoşça vakit geçirme makinesi olma durumu…
Fazla düşünmeden kararımı veriyorum ve Astronotlar’dan ayrılıyorum. Bu kopuş, beni sosyalist mücadeleye taşıyor. Seviniyorum. Aradan otuz yıl geçti, bugün hala seviniyorum…
|
Şiir 
OYUN
aylık tiyatro dergisi
